هنوز یاد خوش لحظه های بودن تو، نبرده تلخی اندوهِ رفتنت را مرد!

نه گریه های پیاپی دوای درد من است، نه شعرهای غریبم دوای این همه درد

هنوز دردِ دلم را کسی نمی داند، هنوز گرمی عشقت فرا گرفته مرا

به آیه آیه ی شعرم قسم که رفتن تو، غروب تیره ی غم را به قلب من آورد

بد عادتی ست گذشتن از آشیانه ی عشق، بد عادتی ست شکستن به جُرم دل دادن

هوای فاصله سرد است ای بهانه ی من! هوای فاصله سرد و ... هوای فاصله سرد ...

به یاد کوچ تو بودن چه تلخ و رنجور است، هنوز در غم سنگین رفتنت غرقم

نگو که می روم از یادت ای غریبه ی دور، بمان کنار من ای مهربان ترین همدرد

هنوز هر نفسم با خیال تو درگیر ... هنوز در هوس ماندنت هوا دلگیر ...

نمانده طاقت دوری - دلم چه تنگ شده ... -

صدات می کنم:

ای خوب!

پیش من ... بـ ـرگـ ـرد ...

ما ناگزیر رفتن و پروانه گشتن ایم

اندوه تلخ دوری و هجران و رفتن ایم

شمعی کنار دفتر تقدیر و سرنوشت

تصویری از تفاوت "تاریک و روشن" ایم

بی کس تر از تمامی دلدادگان شهر

محکوم دل سپردگی و دل شکستن ایم

در این کویر تشنه لب بی قرار عشق

ما بی کران عاشقی و دل سپردن ایم

«رفتن همیشه راه رسیدن نبوده است»*

ما ناگزیر پر زدن و پر کشیدن ایم ...

*مصراعی از این شعر علی حیات بخش.

شماره ات را می گیرم

بوق اشغال می زند

نکند زبانم لال!

قلبت هم اشغال ...

دستکش ها

فقط دست هایم را گرم می کنند

اما دلم

فقط با دست های تو گرم می شود ... فقط ... .

می خواهم چشم بگذارم

تو قایم شوی

و من هیچوقت پیدایت نکنم ...

پ.ن: کاش زندگی هم مثل بازی ها فرصتی داشت برای بچگی!

بر من غضب نگیر ...

دل من نازک است

زود

می بارد از دو چشم ترم

اشکِ بی قرار ...

خیابان پشت بیمارستان را یادت هست؟! همان خیابان عریض سوت و کور را می گویم که انتهایش می رسید به یک کوچه ی تنگ و باریک. همان کوچه ی بن بستی که در آن پرنده پر نمی زد؛ کوچه ی «میرزا علی». آنجا یک خانه ی متروکه بود با دیوارهای خشتی. می گفتی اینجا تنها یادگار پدربزرگ است. یادت هست؟! یک روز کلیدش را از صندوقچه ی مادربزرگ کش رفته بودی و آمدی مرا هم بردی تا آنجا را ببینم. وارد خانه که شدیم دو-سه پله ای می خورد تا حیاط. سمت راست عمارت بزرگی بود که دل آدم از دیدنش کباب می شد؛ آن قدر که مخروبه بود. آن وسط یک حوض بود که انگار سال ها لب تشنه مانده بود و کمی آن طرف تر یک قفس برای نگهداری مرغ و خروس ها! دستم را گرفتی و دنبالت راه افتادم. کنار ایوان یک لانه ی کبوتر بود. یادت هست؟! می گفتم:«تا به حال تخم کبوتر ندیده ام!» آن وقت آرام کبوتر داخلِ لانه را برداشتی. جفتش کنارش نبود. کبوتر ترسیده بود. قلبش تند می زد. آرام نشاندی اش روی شانه ی من و کبوتر بی لحظه ای تأمّل از روی شانه ام آن چنان عجولانه پر کشید که من از صدای سرعت بال هایش ترسیدم و بی اختیار فریاد کشیدم. دستت را گذاشتی روی لب هایم تا ساکت شوم. کبوتر پرید و روی تخم های کوچکش نشست. گفتی: کبوترِ مادر است ... ، گفتی: مادر است ... . سراغ قفس مرغ ها رفتیم. چند تا پر قهوه ای و سفید و سیاه ریخته بود آن کف! انگار آن خانه ی مخروبه روزها بود که رنگ آب و رُفت و روب به خودش ندیده بود.

می خواستم وارد عمارت شوم. روی اولین پله که پا گذاشتم، فرو رفت ... سنگش بدجوری شکسته بود و زیر پایم لغزید ... تعادلم را حفظ کردم، اما تا رسیدن به آخرین پله نصف عمر شدم. حواست به من نبود ... هنوز کنار قفس مرغ ها بودی و می خواستی پرها را جمع کنی برای کاردستی. با صدای جیغ من از جایت جستی و ... (بقیه در ادامه مطلب).