دریا همچنان بر ساحل مشت می کوفت؛ با تنی خسته از نوازش ساحل...

دستانش از مروارید و گوش ماهی سرشار بود و دلش، در هوس در آغوش کشیدن ساحل عشق...

انوار خورشید مثل همیشه، در افقی دورتر از دورها خسته از تابش روزانه، در دل دریا فرو می رفتند و منظره ی زیبایی از وصل خورشید و دریا به چشم می خورد.

جوان آرام آرام به ساحل نزدیک شد...

ساقه ی خارداری را که در دست داشت بر تن ساحل کشید و تن ساحل را با نام محبوبش زخمی کرد...

دل دریا جوشید... موج ها برآشفتند...

دریا همچون مرهمی دوباره ساحل را در آغوش کشید و زخم را بوسه باران کرد و آن چه در دل داشت، تمام مروارید و صدف ها را بر روی تن درد کشیده ی ساحل گذاشت....

ساحل آرام گرفت...

جوان در خیال محبوبش، قدم به قدم، به دریا نزدیک و نزدیک شد.  تنش را با آب دریا خیس کرد و وجودش تماماً در  دریا قرار گرفت و... آرام آرام جان سپرد...

و دریا بی تفاوت به بازی روزگار، انتقام تن درد کشیده ی ساحل را از او گرفت و مثل همیشه بر ساحل می کوفت؛ با تنی خسته از نوازش ساحل...

همه چیز در این دنیا بهانه است؛

باران، آسمان، دریا، درخت، باغ، محبت، ایمان، عشق، امید، بهار...

نوروز هم بهانه است.

برای اینکه ما دل هامان را بسپاریم به دستان مهربان دوستی. دوست بداریم همه ی این بهانه ها را.

و چه خوب است عیدی را بهانه کنیم. و عیدی ما این باشد: محبت!

خدا کنه همه ما بهاری باشیم، بهاریِ بهاریِ بهاری...

دلتو بتکون از همه بدی ها!

بهاری باش!