سروِ سَهی

بد عادتی ست شکستن، به جُرمِ دل دادن

الف.سین.شین — Sun, 20 May 2012 13:08:05 GMT

هنوز یاد خوش لحظه های بودن تو، نبرده تلخی اندوهِ رفتنت را مرد!

نه گریه های پیاپی دوای درد من است، نه شعرهای غریبم دوای این همه درد

هنوز دردِ دلم را کسی نمی داند، هنوز گرمی عشقت فرا گرفته مرا

به آیه آیه ی شعرم قسم که رفتن تو، غروب تیره ی غم را به قلب من آورد

بد عادتی ست گذشتن از آشیانه ی عشق، بد عادتی ست شکستن به جُرم دل دادن

هوای فاصله سرد است ای بهانه ی من! هوای فاصله سرد و ... هوای فاصله سرد ...

به یاد کوچ تو بودن چه تلخ و رنجور است، هنوز در غم سنگین رفتنت غرقم

نگو که می روم از یادت ای غریبه ی دور، بمان کنار من ای مهربان ترین همدرد

هنوز هر نفسم با خیال تو درگیر ... هنوز در هوس ماندنت هوا دلگیر ...

نمانده طاقت دوری - دلم چه تنگ شده ... -

صدات می کنم:

ای خوب!

پیش من ... بـ ـرگـ ـرد ...

رفتن

الف.سین.شین — Tue, 15 May 2012 18:31:02 GMT

ما ناگزیر رفتن و پروانه گشتن ایم

اندوه تلخ دوری و هجران و رفتن ایم

شمعی کنار دفتر تقدیر و سرنوشت

تصویری از تفاوت "تاریک و روشن" ایم

بی کس تر از تمامی دلدادگان شهر

محکوم دل سپردگی و دل شکستن ایم

در این کویر تشنه لب بی قرار عشق

ما بی کران عاشقی و دل سپردن ایم

«رفتن همیشه راه رسیدن نبوده است»*

ما ناگزیر پر زدن و پر کشیدن ایم ...

*مصراعی از این شعر علی حیات بخش.

اِشغال

الف.سین.شین — Fri, 24 Feb 2012 16:20:58 GMT

شماره ات را می گیرم

بوق اشغال می زند

نکند زبانم لال!

قلبت هم اشغال ...

زمستان

الف.سین.شین — Sun, 22 Jan 2012 14:06:53 GMT

دستکش ها

فقط دست هایم را گرم می کنند

اما دلم

فقط با دست های تو گرم می شود ... فقط ... .

قایم باشک

الف.سین.شین — Sun, 01 Jan 2012 20:29:50 GMT

می خواهم چشم بگذارم

تو قایم شوی

و من هیچوقت پیدایت نکنم ...

پ.ن: کاش زندگی هم مثل بازی ها فرصتی داشت برای بچگی!

دل نازک

الف.سین.شین — Tue, 29 Nov 2011 08:37:55 GMT

بر من غضب نگیر ...

دل من نازک است

زود

می بارد از دو چشم ترم

اشکِ بی قرار ...

سال ها دویده ام از پی خودم، ولی ...

الف.سین.شین — Thu, 03 Nov 2011 12:05:35 GMT

خیابان پشت بیمارستان را یادت هست؟! همان خیابان عریض سوت و کور را می گویم که انتهایش می رسید به یک کوچه ی تنگ و باریک. همان کوچه ی بن بستی که در آن پرنده پر نمی زد؛ کوچه ی «میرزا علی». آنجا یک خانه ی متروکه بود با دیوارهای خشتی. می گفتی اینجا تنها یادگار پدربزرگ است. یادت هست؟! یک روز کلیدش را از صندوقچه ی مادربزرگ کش رفته بودی و آمدی مرا هم بردی تا آنجا را ببینم. وارد خانه که شدیم دو-سه پله ای می خورد تا حیاط. سمت راست عمارت بزرگی بود که دل آدم از دیدنش کباب می شد؛ آن قدر که مخروبه بود. آن وسط یک حوض بود که انگار سال ها لب تشنه مانده بود و کمی آن طرف تر یک قفس برای نگهداری مرغ و خروس ها! دستم را گرفتی و دنبالت راه افتادم. کنار ایوان یک لانه ی کبوتر بود. یادت هست؟! می گفتم:«تا به حال تخم کبوتر ندیده ام!» آن وقت آرام کبوتر داخلِ لانه را برداشتی. جفتش کنارش نبود. کبوتر ترسیده بود. قلبش تند می زد. آرام نشاندی اش روی شانه ی من و کبوتر بی لحظه ای تأمّل از روی شانه ام آن چنان عجولانه پر کشید که من از صدای سرعت بال هایش ترسیدم و بی اختیار فریاد کشیدم. دستت را گذاشتی روی لب هایم تا ساکت شوم. کبوتر پرید و روی تخم های کوچکش نشست. گفتی: کبوترِ مادر است ... ، گفتی: مادر است ... . سراغ قفس مرغ ها رفتیم. چند تا پر قهوه ای و سفید و سیاه ریخته بود آن کف! انگار آن خانه ی مخروبه روزها بود که رنگ آب و رُفت و روب به خودش ندیده بود.

می خواستم وارد عمارت شوم. روی اولین پله که پا گذاشتم، فرو رفت ... سنگش بدجوری شکسته بود و زیر پایم لغزید ... تعادلم را حفظ کردم، اما تا رسیدن به آخرین پله نصف عمر شدم. حواست به من نبود ... هنوز کنار قفس مرغ ها بودی و می خواستی پرها را جمع کنی برای کاردستی. با صدای جیغ من از جایت جستی و آمدی داخل عمارت. آن بچه گربه های مرده یادت هست؟! آنقدر نحیف بودند که حتی از یادآوریشان هم احساس انزجار می کنم. آن روز دوتایی بچه گربه ها را توی باغچه خاک کردیم. برایشان فاتحه خواندیم. فکر می کردیم همیشه باید برای هر مرده ای فاتحه خواند. چه فرقی می کرد ... مرده، مرده بود دیگر. یک نشانی گذاشتیم برایشان. یک مقوا از قفس مرغ ها برداشتی و رویش نوشتی «گربه های سیاه و سفید». آن وقت زیرش تاریخ زدی و برایشان شماره و قطعه و ردیف نوشتی؛ درست مثل قبرستان! همان لحظه بود که صدای قدم های پدر را پشت سرم احساس کردم. برگشتم. خودش بود. صورتم را به سوی تو برگرداندم تا با عجزی که در چشم هایت خفته بود شریک شوم. نبودی ... به فاصله ی چند ثانیه رفته بودی. پدر گوشه ی آستینم را گرفت و بلندم کرد. سرم داد کشید. تحقیرم کرد. می گفت:«غصه ی گربه های مرده را می خوری؟! اصلاً اینجا چه کار می کنی؟! تو با چه اجازه ای کلید خانه ی پدرجان را برداشته ای؟!» آن لحظه از تو بدم آمد. تقصیر تو بود که من آنجا بودم. در آن خانه ی مخروبه! آن وقت درست لحظه ای که به وجودت احتیاج داشتم رفتی ...

پدر مرا به خانه آورد و دیگر من هیچ وقت نه آن خانه را دیدم و نه تو را ... انگار آن روز تو را هم در کنار گربه ها خاک کردم؛ تو و تمام خاطرات آن خانه را ... تو و تمام شیطنت هایی که مرا به آن کوچه ی بن بستِ انتهای خیابانِ پشتِ بیمارستان می کشاند. نمی دانم درست چه کسی تو را برای من کُشت ... پدر ... مادر ... آن خانه ی قدیمی ... یا حتّی خودت ... ! نمی دانم ... اما خوب می دانم که آن روز کسی تو را در من کُشت ... آن روز کسی چه بی رحمانه کودکِ درونم را کُشت ... .

تبریک

الف.سین.شین — Thu, 06 Oct 2011 18:42:02 GMT

همه تو را به هم تبریک می گویند

آن قدر که مبارکی

پاییز ...

غروب غریبی

الف.سین.شین — Tue, 20 Sep 2011 20:45:04 GMT

غزل غزل، به هوا می پرد تمام دلم

دلی که شاهد حزن ترانه های من است

دلی که درد عجیبی گرفته هر جایش

دلی که منقلب از بغض و های های من است

◊

بساط گفتنِ از دردهای من برپاست

تمام حور و ملک رو به روی من جمعند

قرار شد بنویسم من از تمام دلم

بگویم از غم و دردی که دوره ام کردند

◊

من آن کبوتر بی بال بی قرارم که

تمام اهل زمین از تخیلم دورند

مرا به تهمت و تزویر می کنند صدا

گمان مکن که تمامی ز چشم ها، کورند

◊

محبتی که بریزم به دامن همه شان ...

خدای خوب و رحیمم که خوب می دانند ...

من از «غروب غریبی» گلایه ها دارم

تو دیده ای که مرا از خدام می رانند؟!

◊

به واژه واژه ی حرفم قسم که دلگیرم

من از تمام زمین و تمام آدم هاش

خدا! مخاطب من تو ... تمام قلبم تو ...

بگو چگونه بنالم من از دل و غم هاش؟!

◊

خدا ببین تو مرا ... دست های من خالی ست

ببین که عالم و آدم ز عشق ها پوچ است

ببین که بی تو نفس ها تمام می شود و

ببین که چشم دلم بی بهانه در کوچ است

◊

دلم رها ز خودم، چشم ها پر از تشویش

من از سیاهی شب، از زمانه می ترسم

مرا ببر به همان عالمِ جدا از من

مرا ببر که از این بی کرانه می ترسم

◊

ببر مرا که دلم خسته از تحمل هاست

ببر که جای من این جا میان مردم نیست

ببر که بی تو دلم از زمانه می گیرد

بگو که نام من از جمع عاشقان گم نیست ...

و گفتگوی کبوتر – منِ شکسته سبو –

و بوسه های خدا روی پلک عاطفه ام

«خدا! تمامی من تو ... تمام قلبم تو ...»

و لمس بودن او روی کلک عاطفه ام ...

◊

هوا هوای رسیدن، هوا هوای عروج

- و من که ملتهبم از هجوم نامردی –

دو بال خسته ی زخمی به روی شانه ی من

و لحظه های رسیدن به اوج بی دردی ... .

نه خیلی سپید، نه خیلی سیاه

الف.سین.شین — Wed, 07 Sep 2011 14:33:21 GMT

برای فریاد کشیدن کمم

برای ساکت ماندن بسیار

دست خودم نیست

نمی توانم مثل قبل باشم این روزها!

حالا منم

نه خیلی سیاه

نه خیلی سپید

خاکستری خاکستری

با لکه های بغض

با لکه های درد

کبوتری که تیر خورده به بال هایش

و قلب زخمی اش دیگر

اشتهای پرواز ندارد ... .