من آن سوار مه­جبین را می شناسم

آن آشنای غصه بر دوش و پر از مهر

انگار لبخند و نگاه مهربانش

هردم خیالات مرا در جا کند سِحر

 ¤

من آن سوار مه­جبین را دوست دارم

وقتی نگاهش با نگاهم حرف دارد

انگار چشمان به رنگ آسمانش

با اشک­های بی­پناهم حرف دارد

 ¤

ای کاش باشد لحظه و آنی کنارم

تا اشک­های صادقم را او بچیند

تا گریه­های بی­صدای سینه­ام را

با جلوه­ی دریایی روحش ببیند

¤ 

ای کاش باشد لحظه­ای تنها کنارم

تا از فرات فاطمه، آرام جانم

مشکی پر از کوثر به سویش پر بگیرد

لب­های خشکش را به سیرابی رسانم

¤ 

ای کاش باشد لحظه­ای تنها کنارم

تا بازوان مهربانش را ببوسم

تا شانه­های زخمی مولای خود را

با حسرت و بغضی پر از غوغا ببوسم

 ¤

ای لشکر خونخوار و ننگ آلود تاریخ!

در دست شیطان درون پژمرده بودی

ای کاش با شمشیر تقدیر الهی

در آن کویر مردمی­ها مرده بودی

 ¤

مولای من، آقای من، معصوم پنجم!

ای کاش بودی لحظه­ای تنها کنارم

تا غنچه غنچه اشک­هایم را بچینی

بر ساحل دستت چو موجی جان سپارم...

یادته اون شبی رو که قرار بود واسه همیشه بری؟

من گریه می کردم و توی سکوت صدای هق هقم می پیچید. دلم می خواست هرچی توی دنیا دارم،  عشقم، قلبم و تموم وجودم رو بدم بهت تا نری...

یادته؟!

اون شب بارون می اومد و خط راستی بین چشم من و چشم تو به وجود اومده بود؛

تو بغض کرده بودی؛ شاید متظر تلنگری بودی که باعث بشه تو هم مثل من اشک بریزی. شاید نمی خواستی غرور مردونه ت رو بشکنی...

دستای گرمت با دستای سرد من بازی می کرد و قلبم سخت گرفته بود...

می ترسیدم اگه تو بری... اگه این فاصله ها... !!!

گونه م رو بوسیدی و این آخرین بوسه ای بود که نثارم کردی، و شاید بوسه ی خداحافظی...؟!

آروم زیر لب زمزمه کردی که:«برمی گردم...»، امّا... خیلی وقته به انتظارت نشستم. بیا و جواب تموم نگاه های عاشقونه ی من که به در خیره ست بده...

چقدر فریاد بزنم:«من بابامو می خوام...»!!!