یک شلوار سبز و خاکی، یک لباس زرد دودی، یک چهره خموده، یک نگاه معصوم، یک لبخند زورکی، یک لُنگ قرمز. 13 - 14 ساله نشان می دهد تک و تنها در گوشه‌ای از چهارراه ایستاده است. آرزویش این است که یک پدر مهربان دست نوازش روی سرش بکشد و سایه­بانی برای خودش و مادر و تنها خواهرش باشد.

هر روز از صبح زود تا نیمه‌های شب توی چهارراه‌ها پرسه می‌زند توی این هوای گرم تابستانی گوشه­ای ایستاده و تا یک اتومبیل پشت چراغ قرمز می­ایستد، خودش را روی کاپوت می­اندازد و با لنگ قرمزش که از عرق کف دستانش خیس شده است، شیشه اتومبیل­ها را تمیز می­کند. هیچ فکر نمی‌کند که اتومبیلی که تازه از کارواش بیرون آمده است؛ احتیاجی به لنگ قرمز او که تنها بهانه‌ای برای کارکردنش است، ندارد.

همینطور که پیش می ری، می رسی به یه امامزاده که درونش عطر خوش ایمان غوغا می کنه...

دلت پرپر می زنه که بری کنار ضریح و اون رو تا می تونی ببوسی و ازش بخوای کمکت کنه...

اگه کسی تو رو به حال خودت رها کنه، دوست داری زار بزنی؛ چون دلت برای خدات خیلی تنگ شده...

دوست داری با یه بند به اون بالابالاها وصل بشی و بفهمی که او کسی که عاشقشی و دوستش داری، چقدر دلتنگته، می فهمی اون منتظر چنین روزی بوده و تو...

اون بالا سرشار عشقه، سرشار ایمانه، پره از گلبرگ های سرخ دلتنگی؛ اون جا از همه جا راحت تری، اون جا یه دریچه داره که بین تو و خدای توئه، بین تو قبله گاه توئه، بین تو و دنیای توئه...

پس اون گل سرخ برای تو هم مثل سهراب، یه قبله گاه می شه که وقتی به روبه روت نگاه می کنی، می بینی پره از ایمان.

همینطور پیش می ری و از کنار قبرهایی که آدما سال هاست خودشون رو به اون سپردن، رد می شی...